1. ภาพสะท้อนชีวิต

แซลลี่เป็นโรคข้ออักเสบที่ทรุดโทรมลงเรื่อยๆ ความเจ็บปวดรุนแรงมากจนเธอไม่สามารถช่วยดูแลเด็กเล็กในห้องเนิร์สเซอรีได้อีกต่อไป ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอรักและทำมาตลอดยี่สิบปี “ฉันจะมีประโยชน์อะไรถ้าฉันไม่สามารถทำแม้แต่สิ่งที่ง่ายที่สุดเพื่อรับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้าได้เลย?” เธอถามอย่างหดหู่

เบน คนงานก่อสร้าง ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้หมอนรองกระดูกสันหลังแตกหลายแห่งและต้องทนกับความเจ็บปวดตลอดเวลา “ทำไมต้องเป็นผม?” เขาถาม “ผมทำอะไรถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้? ผมทำงานไม่ได้และเราแทบจะอยู่ไม่ได้ด้วยเช็คเงินช่วยเหลือผู้พิการ ผมรู้สึกเหมือนกำลังทุบประตูที่ปิดตายเมื่อพยายามหาคำตอบจากพระเจ้า ดูเหมือนพระองค์จะไม่ทรงใส่ใจเลย”

คริสตี้ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคลูปัส (Lupus - โรคแพ้ภูมิตัวเอง) เมื่อปีที่แล้ว “ทุกๆ วันฉันรู้สึกเหมือนเป็นไข้หวัดใหญ่” เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า “ความเหนื่อยล้ามันทำให้ฉันหมดแรง ฉันไม่สามารถวางแผนอะไรกับลูกๆ ได้เลย เพราะวันไหนที่เราวางแผนจะไปทะเลหรือไปดูหนัง ฉันก็มักจะป่วยจนไปไม่ได้เสมอ ฉันเหนื่อยกับโรคบ้าๆ นี้เต็มทีแล้ว!”

ขาของจอชถูกตัดใต้เข่าเนื่องจากมะเร็งกระดูก ตอนนี้หลังจากผ่านการทำเคมีบำบัดที่แสนเจ็บปวดมาหลายเดือน เขาได้รู้ว่ามะเร็งลามไปที่กระดูกต้นขาและเขาจะต้องเริ่มทำเคมีบำบัดอีกรอบ โดยมีโอกาสที่จะต้องสูญเสียขาที่เหลือทั้งหมด ผมไม่รู้ว่าอะไรแย่กว่ากัน ระหว่างความเจ็บปวดหรือความกลัว เขาสงสัย ผมยังจะทนได้อีกแค่ไหน? ผมกลัวเหลือเกิน

2. คำจำกัดความและข้อคิดสำคัญ

• พระเจ้าทรงประทับอยู่และทรงทำงานอยู่เสมอ แม้ท่ามกลางความเจ็บปวดของบุคคล ร่างกาย อารมณ์ และจิตวิญญาณล้วนเชื่อมโยงกัน เมื่อผู้คนเจ็บปวด พวกเขาอาจรู้สึกว่าพระเจ้าไม่ได้อยู่ที่นั่น ไม่มีอะไรจะห่างไกลจากความจริงไปมากกว่านี้แล้ว สมองของพวกเขาไม่ได้ส่งสัญญาณที่ถูกต้อง ความรู้สึกของพวกเขาเชื่อถือไม่ได้ พวกเขาต้องวางใจในพระวาจาของพระเจ้า ไม่ใช่ความรู้สึกของตนเอง

• ความเจ็บปวดมักจะทำให้ดวงตามืดบอด เมื่อบุคคลหนึ่งพูดว่า “ฉันกำลังเคาะประตูของพระเจ้า แต่พระองค์ไม่ทรงตอบ” ความรู้สึกของเขาขัดแย้งกับมัทธิว 7:7 ที่พระเยซูเจ้าตรัสว่า “จงเคาะ แล้วเขาจะเปิดรับท่าน” เมื่อบุคคลหนึ่งพูดว่า “ฉันภาวนา แต่พระเจ้าไม่ทรงรับฟัง” ความรู้สึกของเขาขัดแย้งกับอิสยาห์ 65:24 ที่พระเจ้าตรัสว่า “ก่อนที่เขาจะเรียก เราก็จะตอบ ขณะที่เขายังพูดอยู่ เราก็จะฟัง” ผู้คนจำเป็นต้องถูกท้าทายด้วยความจริงที่ว่า พระวาจาของพระเจ้าในพระคัมภีร์นั้นเหนือกว่าความรู้สึกของพวกเขา

• ความเจ็บป่วยหรือความเจ็บปวดเรื้อรังไม่ได้เกิดจากการขาดความเชื่อ ในทางกลับกัน บ่อยครั้งที่ความทุกข์ทรมานนั้นเองที่ผลักดันให้บุคคลหันไปหาพระเจ้า กระตุ้นให้เขาเติบโตฝ่ายจิตวิญญาณ และช่วยให้เขาเข้าใจว่าตนไม่สามารถรับมือเพียงลำพังได้ เราไม่สามารถสรุปได้ว่าการมีความเจ็บปวด (หรือความเจ็บป่วย) หมายความว่าบุคคลนั้นไม่มีความเชื่อที่ลึกซึ้งและเป็นผู้ใหญ่ ไม่ได้สวดภาวนามากพอ ได้ทำบาปที่ร้ายแรงบางอย่าง หรือละเลยการเติบโตฝ่ายจิตของตน เรารู้ว่าความเชื่อที่ลึกซึ้งได้มอบเครื่องมืออันทรงพลังให้ผู้คนอดทนและรับมือกับความเจ็บปวดของตนได้

• พระเจ้าทรงอนุญาตให้เกิดความเจ็บปวดด้วยเหตุผลบางประการ หากความเจ็บปวดจะมีความหมาย มันต้องนำเราเข้าใกล้พระเจ้ามากขึ้น เราสามารถได้ยินพระเจ้าท่ามกลางความเจ็บปวดของเรา ผู้ที่เคยทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดเรื้อรังหลายคนกล่าวว่า หากพวกเขาต้องเลือกระหว่างการไม่เจ็บป่วยเลย กับการได้เรียนรู้สิ่งที่พวกเขาเรียนรู้ผ่านความเจ็บปวด พวกเขาจะเลือกความเจ็บปวดเพราะปรีชาญาณที่มันนำมาให้

• พระหรรษทานของพระเจ้าเพียงพอแล้ว หนามในเนื้อของเปาโลยืนยันถึงคำกล่าวอ้างของท่านที่ว่าพระหรรษทานของพระเจ้านั้นเพียงพอ (2 โครินธ์ 12:7–10)

• สิ่งที่โลกมองว่าเป็นพระพร สุขภาพ ครอบครัว และความมั่งคั่ง บางครั้งอาจดึงบุคคลให้ห่างไกลจากพระคริสตเจ้า เมื่อบุคคลหนึ่งมีทุกอย่าง เขาหรือเธออาจลืมความจำเป็นที่ต้องมีพระเจ้า สิ่งที่โลกมองว่าเป็นคำสาปแช่ง โศกนาฏกรรม ความเจ็บปวด และความปวดร้าวใจ กลับเปิดเผยให้เห็นถึงความจำเป็นที่ต้องมีพระองค์ ผู้คนวิ่งไปหาพระองค์เพราะพวกเขาไม่เหลืออะไรแล้วนอกจากพระองค์

• ศูนย์จิตวิญญาณ เทววิทยา และสุขภาพ (The Center for Spirituality, Theology and Health) แห่งมหาวิทยาลัยดุ๊ก (Duke University) ได้ทำการศึกษาวิจัยมากกว่า 25 ชิ้นเพื่อสำรวจความเชื่อมโยงระหว่างศาสนา สุขภาพจิต และความต้องการบริการด้านสุขภาพ การศึกษาเพิ่มเติมอีกหลายร้อยชิ้นทั่วโลกเพิ่งเสร็จสมบูรณ์ในประเด็นเหล่านี้ นี่คือสิ่งที่ค้นพบ:

  • หลายคนหันเข้าหาความเชื่อและการปฏิบัติทางศาสนาเพื่อช่วยให้พวกเขารับมือเมื่อเจ็บป่วย เมื่อผู้คนวิตกกังวล ทนทุกข์ทรมาน และถึงจุดสิ้นหวัง พวกเขาหันไปหาพระเจ้า บ่อยครั้งที่ไม่มีที่อื่นให้หันไปพึ่งอีกแล้ว
  • ความเชื่อและการปฏิบัติทางศาสนามีความเกี่ยวข้องกับสุขภาวะทางจิตและร่างกายที่ดีขึ้น ความสมบูรณ์แข็งแรงทางร่างกายรวมถึงความดันโลหิตที่ลดลง การทำงานของระบบภูมิคุ้มกันที่ดีขึ้น และอายุขัยที่ยืนยาวขึ้น
  • ผู้ที่มีส่วนร่วมอย่างกระตือรือร้นในชุมชนแห่งความเชื่อ ผู้ที่สวดภาวนาเป็นประจำ และผู้ที่ยึดศาสนาเป็นส่วนสำคัญในชีวิต มักจะประสบกับภาวะซึมเศร้าและความวิตกกังวลน้อยลง และมีความหวัง ความหมาย และเป้าหมายในชีวิตมากขึ้น
  • พวกเขายังฟื้นตัวจากอารมณ์ที่เจ็บปวดได้เร็วกว่าอีกด้วย
  • ผู้ที่เคร่งศาสนามีแนวโน้มที่จะมีส่วนร่วมในพฤติกรรมเสพติดน้อยลง เช่น การใช้แอลกอฮอล์หรือยาเสพติดในทางที่ผิด พวกเขามีแนวโน้มที่จะมีส่วนร่วมในพฤติกรรมทางเพศที่เสี่ยงนอกชีวิตสมรสน้อยลง
  • ดูเหมือนว่าในช่วงเวลาที่ยากลำบากและท้าทายที่สุด ศาสนาคือสิ่งที่แยกผู้ที่รับมือได้ออกจากผู้ที่รับมือไม่ได้

3. การสัมภาษณ์เพื่อประเมินสถานการณ์

การคัดกรองเบื้องต้น

1. ในสเกล 1 ถึง 10 โดยที่ 10 คือไม่มีอาการซึมเศร้าเลย และ 1 คือซึมเศร้าอย่างรุนแรง วันนี้คุณอยู่ในระดับใด?

2. คุณใช้แอลกอฮอล์หรือยาเสพติดในทางที่ผิดเพื่อหนีจากความเจ็บปวดหรือไม่? (หากคุณสงสัยว่ามีภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรงหรือการใช้สารเสพติด คุณควรจัดการกับปัญหานี้ควบคู่ไปกับการจัดการความเจ็บปวด)

3. คุณเคยมีความคิดฆ่าตัวตายบ้างไหม? (หากคุณคิดว่าบุคคลนั้นมีความคิดฆ่าตัวตาย ให้ทำข้อตกลงเพื่อความปลอดภัยโดยที่เขาหรือเธอสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายตัวเองหากไม่ได้โทรหาคุณก่อน หากเขาหรือเธอโทรหาคุณ ให้พาไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยของโรงพยาบาลเพื่อรับความช่วยเหลือทางการแพทย์ ดูหัวข้อ การฆ่าตัวตาย)

คำถามทั่วไป

1. อะไรพาคุณมาขอรับคำปรึกษาในวันนี้?

2. ความเจ็บปวดเริ่มขึ้นครั้งแรกเมื่อใด?

3. มันเป็นมานานแค่ไหนแล้ว?

4. อาการของมันคืออะไร?

5. สิ่งนี้เปลี่ยนแปลงชีวิตคุณอย่างไรบ้าง?

6. ครอบครัวและเพื่อนของคุณตอบสนองต่อความเจ็บปวดของคุณอย่างไร?

7. คุณอยากให้พวกเขาตอบสนองอย่างไร?

8. คุณเคยพยายามทำอะไรบ้างเพื่อช่วยจัดการกับความเจ็บปวด?

9. สิ่งเหล่านั้นได้ผลอย่างไรบ้าง?

10. นอกเหนือจากความเจ็บปวดทางร่างกายแล้ว คุณเคยมีความรู้สึกโกรธ สงสัย หรือกลัวบ้างไหม?

11. เล่าความรู้สึกเหล่านั้นให้ฉันฟังหน่อย

12. คุณคิดว่าพระเจ้าทรงอยู่ตรงไหนในเรื่องทั้งหมดนี้?

13. ทำไมคุณถึงคิดว่าพระเจ้าปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับคุณ?

14. ตอนนี้คุณมีความรู้สึกอย่างไรต่อพระเจ้า? จงซื่อสัตย์

15. คุณต้องการให้พระเจ้าทรงทำอะไร?

16. หากพระองค์ทรงเลือกที่จะไม่รักษาคุณ คุณรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนั้น?

17. มีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นจากความเจ็บปวดของคุณบ้างไหม?

4. คำแนะนำเชิงอภิบาล

แสดงความเห็นอกเห็นใจต่อผู้รับคำปรึกษาเกี่ยวกับความเจ็บปวดนั้น เขาหรือเธอจำเป็นต้องรู้ว่าคุณเข้าใจความยากลำบากของสถานการณ์และคุณห่วงใย

อธิบายว่าผู้รับคำปรึกษากำลังเผชิญกับการสูญเสีย ซึ่งอาจรู้สึกคล้ายกับการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก ทำให้บุคคลนั้นเข้าใจชัดเจนว่าการสูญเสียสุขภาพเป็นสิ่งที่ต้องได้รับการโศกเศร้าไว้อาลัย

ยอมรับการต่อสู้และความเข้มแข็งที่บุคคลนั้นได้แสดงให้เห็นแล้ว คนที่มีความเจ็บปวดเรื้อรังมักจะท้อแท้ในตัวเองเพราะพวกเขาไม่สามารถทำในสิ่งที่เคยทำได้และสิ่งที่เห็นคนอื่นทำได้ พวกเขาอาจมองว่าตัวเองอ่อนแอ น่าสมเพช หรือไร้ประโยชน์ สิ่งสำคัญคือต้องระบุจุดแข็งของพวกเขาและช่วยให้พวกเขาเห็นว่าพวกเขาเข้มแข็งเพียงใดที่สามารถรับมือกับความเจ็บปวดได้ในแต่ละวัน

อธิบายว่าพระเจ้าทรงเข้าใจและทรงห่วงใยในสิ่งที่ผู้รับคำปรึกษากำลังเผชิญ แม้ว่าบุคคลนั้นจะไม่สามารถสัมผัสถึงการประทับอยู่ของพระองค์ได้ แต่พระองค์ก็ยังทรงอยู่ที่นั่น แบ่งปันข้อพระคัมภีร์ที่แสดงให้เห็นถึงความจริงนี้ และพูดคุยเกี่ยวกับความจำเป็นที่ผู้ทนทุกข์ต้องไว้วางใจในพระวาจาของพระเจ้า

แบ่งปันเรื่องราวของเปาโลเกี่ยวกับหนามในเนื้อของท่าน (2 โครินธ์ 12:7–10) แม้ว่าเปาโลจะสวดภาวนาขอให้พระเจ้าทรงเอาหนามนั้นออกไป แต่พระเจ้าทรงปฏิเสธ โดยตรัสว่าพระหรรษทานของพระองค์เพียงพอแล้ว ถามผู้ที่ทนทุกข์ว่าเขาหรือเธอคิดว่าพระหรรษทานนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไร และมันจะเพียงพอสำหรับเขาหรือเธอได้อย่างไร ถามคำถามที่ทำให้บุคคลนั้นต้องคิดทบทวนว่าพระเจ้าทรงหมายถึงอะไรในข้อพระคัมภีร์เหล่านี้

5. ขั้นตอนการปฏิบัติ

1. ใช้ชีวิตภายใต้ข้อจำกัดของคุณ

• ส่วนหนึ่งของการยอมรับองค์พระผู้เป็นเจ้าของพระคริสตเจ้า คือการใช้ชีวิตภายในข้อจำกัดที่พระองค์ทรงประทานให้ หากคุณต้องใช้ยาแก้ปวด ก็จงรับประทานยา หากคุณต้องงีบหลับ ก็จงงีบ
• ไม่มีความกล้าหาญใดๆ ในการฝืนเกินขอบเขตที่พระเจ้าประทานให้จนถึงจุดที่คุณกลายเป็นคนหงุดหงิดและร้ายกาจต่อทุกคนรอบข้าง จัดสรรจังหวะชีวิตในแต่ละวันเพื่อไม่ให้คุณเหนื่อยเกินไป ขอความช่วยเหลือเมื่อคุณต้องการ
• โภชนาการที่ดี การออกกำลังกายที่แพทย์อนุญาต และการนอนหลับที่เพียงพอเป็นสิ่งสำคัญ จงให้ความสำคัญกับสามสิ่งนี้เป็นอันดับแรก

2. ทำสิ่งที่ช่วยปรับปรุงทัศนคติของคุณ

• สิ่งที่จะเอาชนะคุณไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือทัศนคติของคุณที่มีต่อมัน ซึ่งจะนำไปสู่ความสิ้นหวังหรือความหวัง
• ระบุสิ่งที่ช่วยยกระดับจิตใจของคุณและทำสิ่งเหล่านั้น คำแนะนำบางส่วน ได้แก่:
  • สวดภาวนา
  • อ่านพระคัมภีร์
  • ร้องเพลงและสรรเสริญ
  • ฟังเพลงที่หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณหรือทำให้คุณเบิกบานใจ
  • ดูรายการทีวีหรือภาพยนตร์ตลก (การหัวเราะช่วยหลั่งเอ็นดอร์ฟินที่ช่วยให้อารมณ์ดีขึ้น)
  • พยายามมองหาอารมณ์ขันในสถานการณ์ต่างๆ
  • ใช้เวลากับคนที่ร่าเริง
  • เขียนบันทึกหรือเขียนจดหมายถึงเพื่อน
  • เริ่มงานอดิเรกหรือทำกิจกรรมยามว่างที่คุณชอบ
  • ช่วยเหลือคนอื่น
  • เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
  • ปลูกฝังทัศนคติแห่งความกตัญญู

3. ขอรับการสนับสนุน

• สิ่งเดียวที่แย่กว่าความเจ็บปวดคือการแบกรับความเจ็บปวดไว้เพียงลำพัง
• อ่านหนังสือเกี่ยวกับผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่กับความเจ็บปวดและดูว่าอะไรช่วยพวกเขาได้บ้าง
• เข้าร่วมกลุ่มสนับสนุน อย่าโดดเดี่ยวตัวเอง พระเจ้าทรงสร้างเรามาให้อยู่ร่วมกับผู้อื่นในชุมชน ผู้คนในกลุ่มสนับสนุนสามารถเล้าโลมใจคุณด้วยความเล้าโลมใจเดียวกันกับที่พระเจ้าได้ทรงประทานให้พวกเขา (2 โครินธ์ 1:3–4)

4. รักษาความจริงไว้ตรงหน้าคุณ

• เมื่อความสงสารตัวเองและความคิดเชิงลบเข้ามาในหัวของคุณ จงแทนที่มันด้วยความจริง
• เขียนความคิดเชิงลบของคุณลงในสมุดบันทึก แบ่งครึ่งหน้ากระดาษและเขียนคำว่า "คำโกหก" (LIES) ไว้ฝั่งหนึ่ง และเขียนคำว่า "ความจริง" (TRUTH) ไว้อีกฝั่งหนึ่ง ใต้คำว่า "คำโกหก" ให้เขียนความคิดทำลายล้างตัวเองที่ผุดขึ้นมาในหัว ใต้คำว่า "ความจริง" ให้เขียนความจริงที่ขัดแย้งกับความคิดเชิงลบนั้น ตัวอย่างเช่น เมื่อคุณคิดว่า: พระเจ้าไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อฉัน ให้แทนที่ด้วย: ท่านพูดได้อย่างไรว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ทรงทอดพระเนตรเห็นความทุกข์ยากของท่าน? ไม่มีผู้ใดหยั่งรู้ความเข้าใจของพระองค์ได้ (ดู อิสยาห์ 40:27–28)

5. เล้าโลมใจผู้อื่น

• ไถ่ถอนความเจ็บปวดด้วยการเล้าโลมใจผู้อื่นด้วยความเล้าโลมใจเดียวกันกับที่พระเจ้าทรงประทานให้คุณ (2 โครินธ์ 1:3–4)

6. มุมมองจากพระคัมภีร์

พระเจ้าทรงกระซิบกับเราในความยินดี ทรงตรัสกับเราในมโนธรรม แต่ทรงตะโกนใส่เราในความเจ็บปวด ความเจ็บปวดคือโทรโข่งของพระเจ้าเพื่อปลุกโลกที่หูหนวกให้ตื่นขึ้น

(C. S. Lewis)

เพราะเราไม่มีมหาสมณะที่เห็นใจในความอ่อนแอของเราไม่ได้ แต่เรามีมหาสมณะที่เคยถูกทดลองทุกอย่างเหมือนกับเรา ยกเว้นแต่บาป ดังนั้น ให้เราเข้าไปใกล้พระบัลลังก์แห่งพระหรรษทานด้วยความมั่นใจ เพื่อเราจะได้รับพระเมตตาและพบพระหรรษทานที่จะช่วยเหลือในยามที่เราต้องการ

(ฮีบรู 4:15–16)

• เรามีพระผู้ไถ่ที่สามารถ "เห็นใจในความอ่อนแอของเรา" พระองค์ทรงเข้าใจการถูกประจญ เพราะพระองค์ทรงเผชิญกับมัน พระองค์ทรงเข้าใจความอ่อนแอ เพราะพระองค์ทรงสัมผัสกับมัน พระองค์ทรงเข้าใจความเจ็บปวด เพราะพระองค์ทรงรู้สึกถึงมัน
• ผู้ที่ใช้ชีวิตอยู่กับความเจ็บปวดทางกายหรือทางอารมณ์ ไม่ว่าจะเรื้อรังหรือเฉียบพลัน ล้วนมีพระผู้ไถ่ที่ทรงเข้าใจอย่างแท้จริง พระองค์ไม่ได้ประทับอยู่ในสวรรค์เพียงเพื่อทรงรู้สึกสงสารมนุษย์ที่เจ็บป่วยและมีบาป แต่พระองค์ทรงสวมใส่ความเป็นมนุษย์ของเรา
• เมื่อเราเข้ามาหาพระคริสตเจ้าพร้อมกับความเจ็บปวดของเรา พระองค์ทรงยื่นพระกรที่เป็นมนุษย์ออกมา ทรงเข้าใจอย่างแท้จริงว่าเรารู้สึกอย่างไร พระองค์ทรงสามารถช่วยเหลือเราได้ พระคริสตเจ้าไม่ได้ทรงเอาความเจ็บปวดออกไปเสมอ แต่พระองค์ทรงบอกให้เรานำมันมามอบให้พระองค์ ไม่ว่าความเจ็บปวดหรือความยากลำบากของเราจะเป็นเช่นไร เราได้รับการหนุนใจให้เข้ามาหาพระองค์

เมื่อพระเยซูเจ้าทอดพระเนตรเห็นเขานอนอยู่ที่นั่น และทรงทราบว่าเขาเป็นเช่นนี้มานานแล้ว จึงตรัสถามเขาว่า "ท่านอยากจะหายไหม?"

(ยอห์น 5:6)

• พระเยซูเจ้าทรงมีพระอานุภาพที่จะรักษาความเจ็บปวดใดๆ ก็ได้ แต่ความสำคัญอันดับแรกของพระองค์คือการรักษาผู้คนฝ่ายจิตวิญญาณ พระองค์อาจทรงเอาความเจ็บปวดของบุคคลนั้นออกไป ดังที่พระองค์ทรงกระทำกับความเจ็บปวดของชายในข้อพระคัมภีร์จากหนังสือยอห์นนี้ หรือพระองค์อาจไม่ทรงเอาความเจ็บปวดออกไป ดังที่พระองค์ไม่ทรงเอาความยากลำบากทางร่างกายของเปาโลออกไป (2 โครินธ์ 12:7–10)
• อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าจะทรงกระทำสิ่งใด เป็นเพราะพระองค์ทรงเข้าใจภาพรวมทั้งหมดและทรงทราบว่าพระองค์สามารถทำให้สิ่งใดสำเร็จลุล่วงได้ ไม่ว่าจะผ่านการรักษาความเจ็บปวดของบุคคลนั้น หรือผ่านการประทานพระหรรษทานและสันติสุขให้แก่เขาแม้จะยังมีความเจ็บปวดอยู่ก็ตาม
• เราสามารถสวดภาวนาขอการรักษาได้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด เราต้องสวดภาวนาเพื่อการเติบโตและความเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายจิตวิญญาณ และขอให้พระเจ้าทรงทำงานผ่านชีวิตของผู้คนเพื่อสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์

และเพื่อไม่ให้ข้าพเจ้ายกตนข่มท่านจนเกินไปเนื่องจากการเปิดเผยอันยิ่งใหญ่เหล่านี้ จึงได้ประทานหนามในเนื้อให้แก่ข้าพเจ้า เป็นทูตของซาตานที่คอยทุบตีข้าพเจ้า เพื่อไม่ให้ข้าพเจ้ายกตนข่มท่านจนเกินไป ในเรื่องนี้ ข้าพเจ้าได้วอนขอองค์พระผู้เป็นเจ้าถึงสามครั้งให้มันหลุดพ้นไปจากข้าพเจ้า แต่พระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า "พระหรรษทานของเราเพียงพอสำหรับเจ้าแล้ว เพราะอำนาจของเราจะแสดงออกอย่างเต็มที่ก็ในความอ่อนแอ" ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงยินดีโอ้อวดในความอ่อนแอของข้าพเจ้า เพื่อให้อำนาจของพระคริสตเจ้าพักพิงอยู่ในข้าพเจ้า เพราะเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงพอใจในความอ่อนแอ ในการถูกเยาะเย้ย ในความขัดสน ในการถูกเบียดเบียน ในความยากลำบาก เพื่อเห็นแก่พระคริสตเจ้า เพราะเมื่อข้าพเจ้าอ่อนแอ เมื่อนั้นข้าพเจ้าก็เข้มแข็ง

(2 โครินธ์ 12:7–10)

• ผู้ที่เจ็บปวดอาจคิดว่า หากพระเจ้าทรงรักษาพวกเขา พวกเขาจะมีคุณค่าและมีประสิทธิภาพในงานพันธกิจมากขึ้นอย่างมาก
• แต่อำนาจของพระเจ้ามักจะเปิดเผยได้ดีที่สุดเมื่อพระองค์ทรงทำงานผ่านความอ่อนแอของมนุษย์ "อำนาจของพระองค์แสดงออกอย่างเต็มที่ก็ในความอ่อนแอ"

7. บทเริ่มต้นภาวนา