1. ภาพสะท้อนชีวิต

“ถ้าครูใหญ่โทรมาหาฉันอีกครั้ง ฉันคงต้องกรีดร้องออกมาแน่ๆ ทำไมเด็กคนนั้นถึงไม่ยอมฟังบ้างเลย?” มาร์ธาตะโกนด้วยความโกรธจัด

แรนดี้กับเคซีย์ ซึ่งอายุห่างกันเพียงปีเดียว มักจะทะเลาะกันอยู่เสมอ แรนดี้เพิ่งเตะลูกฟุตบอลอัดหน้าเคซีย์ ทำให้เคซีย์วิ่งร้องไห้ไปหาแม่

หนูน้อยรูธตี้คือคำตอบสำหรับคำภาวนาขอให้มีลูกของพ่อแม่ เธอน่ารักน่าชังมากแต่กลับไม่ยอมทำตัวดีๆ เลย เธอเพิ่งอายุครบสามขวบและดูเหมือนจะคอยทดสอบความอดทนของพ่อแม่ในทุกๆ เรื่อง

2. คำจำกัดความและข้อคิดสำคัญ

• พระเจ้าทรงแต่งตั้งให้บุคคลบางคนมีบทบาทความเป็นผู้นำเหนือเด็กๆ และเรียกพวกเขาว่า พ่อแม่ พระเจ้าทรงกำหนดให้พ่อแม่เป็นผู้นำในครอบครัว

• เด็กๆ ต้องการทั้งพ่อและแม่ น่าเสียดายที่บ่อยครั้งพ่อมักจะขาดหายไป ไม่ว่าจะทางร่างกายหรือทางอารมณ์ ประมาณการว่าร้อยละ 40 ของเด็กชาวอเมริกันเติบโตในครอบครัวที่ไม่มีพ่อ เด็กเหล่านี้มักมีปัญหาทางร่างกาย อารมณ์ และพฤติกรรมมากกว่าเด็กที่มีพ่ออยู่ด้วย และมีแนวโน้มที่จะถูกคุมขังมากกว่า

• การเลี้ยงดูบุตรเป็นกระแสเรียกอันสูงส่งที่พระเจ้าประทานให้แก่พ่อแม่ เราต้องไม่มองข้ามความสำคัญของหน้าที่นี้

• เราต้องตระหนักว่าในฐานะพ่อแม่ เราได้รับอำนาจเหนือลูกๆ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เราได้รับการเลือกสรรจากพระเจ้าโดยตรงให้รับบทบาทผู้นำในการเลี้ยงดูบุตรหลานของเรา

• ดร. เจมส์ ด็อบสัน (Dr. James Dobson) กล่าวว่าบทบาทของเราในฐานะพ่อแม่คือการทำงานจนกว่าจะหมดหน้าที่ แม้เราจะไม่มีวันเลิกเป็นพ่อแม่ได้จริงๆ แต่บทบาทของเราจะเปลี่ยนไปเมื่อลูกๆ เติบโตและเป็นผู้ใหญ่ ท้ายที่สุดแล้ว บทบาทของเราจะค่อยๆ ลดความกระตือรือร้นลง และเราจะทำหน้าที่เสมือนที่ปรึกษาหรือเพื่อนสำหรับลูกที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

องค์ประกอบของการเป็นพ่อแม่ที่ดี

1. ความรัก

• เด็กๆ ต้องการอ้อมกอด การสัมผัสทางกาย คำพูดให้กำลังใจและยืนยันคุณค่า และเวลาคุณภาพสิ่งเหล่านี้ล้วนสื่อถึงความรัก ความรักยังช่วยทำลายกำแพงและอุปสรรคที่เรามองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
• โปรดจำไว้ว่าเด็กวัยรุ่นมักให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์และอาจไม่ต้องการให้ถูกกอดต่อหน้าเพื่อนฝูง
• บางครั้ง โดยเฉพาะในช่วงวัยรุ่น ลูกๆ ของเราอาจทำตัวเหมือนศัตรู แต่แท้จริงแล้วพวกเขาเพียงแค่กำลังเรียนรู้วิธีคิดและกระทำด้วยตนเอง ความดื้อรั้นในระดับหนึ่งถือเป็นเรื่องปกติ
• ในฐานะพ่อแม่ คุณต้องรักลูกๆ แม้ในเวลาที่พวกเขาไม่สมควรได้รับ นั่นไม่ได้หมายความว่าคุณยอมรับทุกสิ่งที่พวกเขาทำ ความรักและการยอมรับไม่ใช่สิ่งเดียวกัน แต่มันหมายความว่าคุณต้องเตือนพวกเขาเสมอว่าคุณรักพวกเขา แม้ว่าคุณจะไม่เห็นด้วยหรือเสียใจกับการกระทำของพวกเขาก็ตาม

2. วินัย

• พระคัมภีร์เตือนบิดาไม่ให้ยั่วบุตรให้ท้อถอย (โคโลสี 3:21) แต่ก็กล่าวด้วยว่าผู้ที่รักบุตรจะหมั่นตีสอนเขา (สุภาษิต 13:24) วินัย ซึ่งต่างจากการลงโทษ มักจะมองเห็นอนาคตที่ดีกว่าสำหรับเด็กเสมอ
• ความสมดุลคือกุญแจสำคัญ ในฐานะพ่อแม่ คุณต้องฝึกฝนและสร้างวินัยให้ลูกๆ แต่คุณไม่ควรเข้มงวดราวกับกำลังบริหารค่ายทหาร
• พ่อแม่หลายคนพยายามใช้เหตุผลกับเด็กเล็กๆ แทนที่จะลงโทษตามที่ได้เตือนไว้ หากคุณบอกว่าลูกต้องเข้าห้องถ้าเขา "ทำแบบนั้นอีกครั้ง" และเขาก็ทำอีก คุณต้องทำตามที่คุณพูดไว้อย่างตรงไปตรงมา
• ความสม่ำเสมอคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ผลที่ตามมาจากการกระทำ (การลงโทษ) มีความสำคัญน้อยกว่าความสม่ำเสมอของการมีบทลงโทษเมื่อเด็กประพฤติผิด
  
  
• กฎ 3 ข้อในการสร้างวินัยให้ลูกของคุณ อาจจะช่วยคุณในการเลี้ยงลูกต่อไปนี้
  
  
  • กฎ KFC  (Kind, Firm, Consistent):
    หมายถึง เมตตา เด็ดขาด และสม่ำเสมอ
    
    
  • กฎของคุณย่า (Granny's Rule):
    หมายความง่ายๆ ว่า ก่อนอื่น เด็กต้องทำในสิ่งที่พ่อแม่ต้องการ จากนั้นจึงจะได้รับอนุญาตให้ทำในสิ่งที่เขาต้องการ ตัวอย่างเช่น พ่อแม่อาจพูดว่า "ถ้าลูกอยากไปว่ายน้ำ ก่อนอื่นลูกต้องทำงานบ้านพวกนี้ให้เสร็จก่อน"
    
    
  • กฎมิลเลนเนียล (The Millennial Rule):
    หมายความง่ายๆ ว่า หากคุณปล่อยให้ลูกทำผิดรอดไปได้เพียงครั้งเดียว อาจต้องใช้เวลาแก้ไขถึงหนึ่งพันครั้งเพื่อฝึกเขาใหม่
    
    

3. การชี้นำ

• ในฐานะพ่อแม่ หน้าที่ของคุณคือการสอนลูกๆ เกี่ยวกับชีวิต ชี้นำพวกเขาในทุกด้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพระวาจาของพระเจ้า (เฉลยธรรมบัญญัติ 6:4–9)
• การชี้นำลูกๆ อาจหมายถึงการอนุญาตให้พวกเขาทำผิดพลาดได้ เมื่อเกิดความผิดพลาดขึ้นและครูใหญ่หรือเจ้าหน้าที่ตำรวจโทรมาแจ้งสถานการณ์ให้คุณทราบ จงเข้าใจว่าในฐานะพ่อแม่ คุณกำลังจะก้าวผ่านวิกฤตไปพร้อมกับลูกของคุณ จงเตรียมพร้อมที่จะผิดหวังกับทางเลือกและพฤติกรรมบางอย่างของลูก อย่าทำพลาดด้วยการรีบเข้าไปช่วยลูกให้พ้นจากความยากลำบากที่เขาต้องเผชิญเนื่องจากทางเลือกและพฤติกรรมของตนเองเร็วเกินไป การเติบโตมักเกิดขึ้นผ่านวิกฤตมากกว่าเวลาอื่นๆ เสมอ

3. การสัมภาษณ์เพื่อประเมินสถานการณ์

บ่อยครั้งที่พ่อแม่มักจะรู้สึกว่าตนเองล้มเหลวหากลูกต้องการความช่วยเหลือ การเป็นพ่อแม่ไม่ใช่เรื่องง่าย

จงให้ความมั่นใจกับพ่อแม่ว่า การแสวงหาคำปรึกษาคือข้อพิสูจน์ว่าแท้จริงแล้วพวกเขาคือพ่อแม่ที่ดี การมีปัญหาในครอบครัวไม่ได้หมายความว่าเด็กเป็น "เด็กมีปัญหา" จงหลีกเลี่ยงการตีตราใครด้วยคำจำกัดความดังกล่าว

หากครอบครัวกำลังขอความช่วยเหลือเนื่องจากเด็กมีพฤติกรรมที่ดื้อรั้นหรือควบคุมไม่ได้ คุณอาจต้องพิจารณาให้พวกเขาไปพบแพทย์ประจำครอบครัวเพื่อคัดกรองปัญหาทางร่างกายออกไป ปัญหาเช่น โรคสมาธิสั้นดูเหมือนจะพบได้บ่อยมากขึ้นเรื่อยๆ และการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญอาจเป็นสิ่งจำเป็น

คำถามทั่วไป

1. คุณช่วยเล่าเกี่ยวกับพัฒนาการในวัยเด็กของลูกให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?
2. คุณสามารถระบุพฤติกรรมที่เป็นปัญหาได้อย่างชัดเจนหรือไม่?
3. ปัญหาเริ่มปรากฏขึ้นครั้งแรกเมื่อใด?
4. คุณต้องต่อสู้กับปัญหานี้บ่อยแค่ไหน?
5. ที่ผ่านมาคุณจัดการกับปัญหานี้อย่างไร?
6. คุณช่วยอธิบายสถานการณ์ทั่วไปที่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะพังทลายลงได้ไหม?
7. คุณทั้งคู่มีความสม่ำเสมอในการสร้างวินัยหรือไม่?
8. ลูกๆ ของคุณสามารถยุยงให้คุณทะเลาะกันเองได้หรือไม่ หรือพวกเขารู้ว่าคุณเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน?
9. คุณทำตามผลลัพธ์ (การลงโทษ) ที่คุณได้เตือนไว้หรือไม่?
10. สมาชิกแต่ละคนในครอบครัวทำอะไรเมื่อปัญหาเกิดขึ้น?
11. สมาชิกแต่ละคนในครอบครัวทำอะไรหลังจากปัญหาเกิดขึ้น?
12. มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในครอบครัวที่อาจสร้างความเครียดเพิ่มเติมหรือไม่?
13. คุณช่วยเล่าเกี่ยวกับเด็กคนอื่นๆ ในครอบครัวให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?
14. ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบสำหรับคุณจะมีลักษณะอย่างไร?
15. คุณอยากให้ครอบครัวของคุณเป็นอย่างไร?

4. คำแนะนำเชิงอภิบาล

อีกครั้งหนึ่ง จงสื่อสารให้ครอบครัวทราบว่าพระเจ้าทรงนำพวกเขามาอยู่ร่วมกัน พระเจ้าจะทรงช่วยเหลือและแสดงให้พวกเขาเห็นถึงวิธีการเดินทางร่วมกันในฐานะครอบครัว

อาจจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลง และแม้ว่าการเปลี่ยนแปลงอาจจะยากในตอนแรก แต่พ่อแม่จะสามารถบรรลุการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ได้ด้วยความช่วยเหลือจากองค์พระผู้เป็นเจ้า

จงให้กำลังใจพ่อแม่ของเด็กที่ดื้อรั้นหรือมีหัวรั้น ไม่ให้ตื่นตระหนกเมื่อคำนึงถึงอนาคตของลูก ผู้ใหญ่ที่ประสบความสำเร็จที่สุดบางคนก็เคยเป็นเด็กที่ดื้อรั้นที่สุดมาก่อน

ส่งเสริมให้พ่อแม่มองเห็นอนาคตที่ดีของลูกด้วยความเชื่อ และแบ่งปันวิสัยทัศน์นั้นกับลูกด้วยความรัก

5. ขั้นตอนการปฏิบัติ

• จะมีการจัดการกับระเบียบวินัยอย่างไรเมื่อมีการละเมิดกฎ
• อะไรที่สามารถต่อรองได้และอะไรที่ไม่สามารถต่อรองได้ (ตัวอย่างเช่น เวลาที่ต้องกลับถึงบ้าน (เคอร์ฟิว) ไม่สามารถต่อรองได้)
• การกำหนดเวลาสำหรับครอบครัว (คืนใดคืนหนึ่งของสัปดาห์ หรือรับประทานอาหารเช้าหรืออาหารเย็นร่วมกัน)
• งานบ้าน (ใครทำอะไร จำเป็นต้องทำอะไร เมื่อใดที่งานบ้านต้องเสร็จ)

1. พัฒนาแผน

• สิ่งที่จำเป็นต้องมีในแผน (สิ่งนี้แตกต่างกันไปตามอายุของเด็กและปัญหาที่เกี่ยวข้อง)
• ให้สมาชิกทุกคนในครอบครัวร่วมกันพูดคุยและแบ่งปันไอเดียเพื่อนำไปรวมไว้ในแผน
• พยายามนำไอเดียของทุกคนมารวมไว้ในแผน แม้แต่สมาชิกที่อายุน้อยที่สุดก็สามารถมีส่วนร่วมได้ แต่ในฐานะพ่อแม่ คุณต้องรับผิดชอบต่อแผนขั้นสุดท้าย

2. ปรับเปลี่ยนแผนตามความจำเป็น

• หากคุณรู้สึกว่าพ่อแม่อาจยังขาดวุฒิภาวะจนไม่สามารถพัฒนาแผนที่ดีได้ (หรือลูกๆ อาจจะได้ใจ) ให้ติดตามผลหลังจากที่พวกเขาจัดการประชุมครอบครัวเพื่อตรวจสอบแผนที่พวกเขาพัฒนาขึ้น คุณอาจต้องช่วยให้พวกเขารับบทบาทของพ่อแม่ หรือเป็นความจริงให้มากขึ้น
• หากพ่อแม่มีความสามารถในการปรับเปลี่ยนและทำตามแผน ให้บอกพวกเขาให้ทำตามแผนเป็นเวลาสองสามสัปดาห์และปรับเปลี่ยนตามความจำเป็น—ซึ่งต้องทำผ่านการประชุมครอบครัวเสมอ (ตัวอย่างเช่น หากยังไม่มีการทำงานบ้าน คุณอาจต้องเพิ่มบทลงโทษที่จะทำให้เกิดผล)
• แผนควรให้รางวัลสำหรับพฤติกรรมที่พึงประสงค์ และกำหนดบทลงโทษที่ชัดเจนสำหรับพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์

3. ทบทวนแผนอย่างสม่ำเสมอ

• รูปแบบการใช้ชีวิตเปลี่ยนไปและเด็กๆ ก็โตขึ้น ดังนั้นควรมีการประเมินแผนเป็นระยะๆ เพื่อให้เหมาะสม หลักการพื้นฐานยังคงเดิม (ยังคงคาดหวังพฤติกรรมบางอย่าง) แต่บทลงโทษจะแตกต่างออกไปสำหรับเด็กที่โตขึ้น
• ทบทวนแผนโดยให้เป็นส่วนหนึ่งของการประชุมครอบครัว

4. มีความสม่ำเสมอ

• ติดแผนไว้ในจุดที่ทุกคนมองเห็นได้
• พ่อและแม่ต้องเห็นพ้องต้องกัน 100 เปอร์เซ็นต์ในเรื่องนี้ เด็กๆ ต้องไม่คิดว่าพวกเขาสามารถให้คนหนึ่งหักล้างคำพูดของอีกคนได้ หรือคิดว่าพวกเขาสามารถยุยงให้พ่อแม่ทะเลาะกันได้

5. อธิษฐานภาวนาร่วมกัน

• ทูลขอการทรงนำจากพระเจ้าในครอบครัวของคุณ ขณะที่คุณเลี้ยงดูลูกๆ ให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบ

6. ใช้เวลาร่วมกัน

• พยายามรับประทานอาหารร่วมกันแบบพร้อมหน้าครอบครัวอย่างน้อยวันละมื้อ การรับประทานอาหารเช้าร่วมกันอาจเป็นไปได้ง่ายกว่าการรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน ขึ้นอยู่กับภาระหน้าที่ของครอบครัวคุณ
• ชี้นำการสนทนาไปสู่ประสบการณ์การเรียนรู้เชิงบวก ศึกษาพระคัมภีร์ด้วยกัน หรือเพียงแค่พูดคุยเกี่ยวกับข้อผิดพลาดที่ผู้อื่นทำในวันนั้น นำจุดสนใจออกจากครอบครัวของคุณ และเรียนรู้โดยการอภิปรายเกี่ยวกับสถานการณ์อื่นๆ
• ใช้เวลาการประชุมครอบครัวเพื่อหารือเกี่ยวกับการไปเที่ยวพักผ่อนของครอบครัว หรือแม้แต่กิจกรรมสนุกๆ ในช่วงสุดสัปดาห์ พยายามเลือกกิจกรรมที่หลากหลายเพื่อให้ทุกคนได้สนุกร่วมกัน

6. มุมมองจากพระคัมภีร์

จงดูเถิด บุตรทั้งหลายเป็นมรดกจากพระยาห์เวห์ ผลแห่งครรภ์เป็นรางวัล

(เพลงสดุดี 127:3)

"ดิฉันได้อธิษฐานขอเด็กคนนี้ และพระยาห์เวห์ก็ประทานตามที่ดิฉันวอนขอ ดังนั้น ดิฉันจึงถวายเขาแด่พระยาห์เวห์ ตลอดชีวิตของเขา เขาจะเป็นของพระยาห์เวห์" แล้วพวกเขาก็นมัสการพระยาห์เวห์ที่นั่น

(1 ซามูเอล 1:27–28)

• การเป็นพ่อแม่นั้นทั้งท้าทายและคุ้มค่า หลายคนใช้เวลาเตรียมตัวและศึกษาเล่าเรียนหลายปีเพื่อเข้าสู่วิชาชีพที่ตนเลือก แต่สำหรับการเป็นพ่อแม่ เรามักจะได้รับการฝึกฝนจากการปฏิบัติจริง
• เป้าหมายของการเลี้ยงดูบุตรคือการปล่อยลูกให้เป็นอิสระในที่สุด

เพราะเราได้บอกเขาแล้วว่า เราจะลงโทษครอบครัวของเขาตลอดไปเพราะความผิดที่เขารู้อยู่แล้ว เนื่องจากบุตรของเขาทำตัวเลวทราม และเขาก็ไม่ได้ห้ามปราม

(1 ซามูเอล 3:13)

• เอลีไม่ได้ลงโทษบุตรของตนแม้ว่าพวกเขาจะเป็นสมณะที่อยู่ภายใต้การดูแลของท่านก็ตาม ชายเหล่านี้ปฏิบัติต่อเครื่องบูชาของประชาชนด้วยความดูถูก (1 ซามูเอล 2:12–17) และได้ทำบาปทางเพศกับหญิงรับใช้ที่กระโจมนัดพบ
• เอลี ในฐานะบิดาและมหาสมณะ มีอำนาจที่จะจัดการกับบุตรของตนอย่างแน่นอน แต่ท่านเลือกที่จะไม่ทำอะไรเลย ในที่สุดพระเจ้าก็ทรงเข้าแทรกแซง
• พระเจ้าประทานอำนาจเหนือบุตรหลานให้แก่พ่อแม่ พ่อแม่ควรใช้อำนาจนั้นอย่างฉลาดเพื่อนำทางลูกๆ ให้ออกห่างจากบาป

ฝ่ายอาโดนียาห์ ราชโอรสที่เกิดจากพระนางฮักกีท ทรงยกย่องพระองค์เองและตรัสว่า "เราจะเป็นกษัตริย์" พระองค์ทรงจัดเตรียมรถรบและพลม้า พร้อมทั้งทหารห้าสิบคนให้วิ่งนำหน้าพระองค์ (บิดาของเขาไม่เคยขัดใจเขาเลย และไม่เคยถามว่า "ทำไมลูกจึงทำเช่นนี้?" เขามีรูปร่างหน้าตางดงามมาก และพระมารดาประสูติเขาต่อจากอับซาโลม)

(1 พงศ์กษัตริย์ 1:5–6)

• อาโดนียาห์เป็นราชโอรสของดาวิด และเป็นที่ประจักษ์ชัดว่าหนึ่งในจุดอ่อนของดาวิดคือการไม่สามารถสร้างวินัยให้กับลูกๆ ของพระองค์ได้
• ความล้มเหลวของดาวิดในฐานะบิดา นำไปสู่ความล้มเหลวและบาปมากมายในลูกๆ ของพระองค์ พ่อแม่มีอิทธิพลต่อลูกๆ เสมอ—ทั้งในทางที่ดีและทางที่เลวร้าย ไม่มีสิ่งใดสามารถทดแทนพ่อแม่ที่ทุ่มเท เอาใจใส่ รักใคร่ และรู้จักลงโทษเมื่อจำเป็นได้

ระหว่างปี 1970 ถึง 2006 จำนวนเด็กที่อาศัยอยู่กับแม่เพียงคนเดียวเพิ่มขึ้นจากร้อยละ 10 เป็นร้อยละ 24 ในขณะที่จำนวนเด็กที่อาศัยอยู่กับพ่อเพียงคนเดียวเพิ่มขึ้นจากน้อยกว่าร้อยละ 2 เป็นร้อยละ 5

แต่ความเมตตาของพระยาห์เวห์ดำรงอยู่ตั้งแต่นิรันดรจนถึงนิรันดรเหนือผู้ที่ยำเกรงพระองค์ และความชอบธรรมของพระองค์ดำรงอยู่ถึงลูกหลานของเขา คือผู้ที่รักษาพันธสัญญาของพระองค์ และผู้ที่จดจำบทบัญญัติของพระองค์เพื่อนำไปปฏิบัติ

(เพลงสดุดี 103:17–18)

• หนึ่งในพระสัญญาอันยิ่งใหญ่ของพระคัมภีร์คือ พระเมตตาขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น แม้กระทั่งถึงลูกหลานของเรา
• นี่ไม่ได้หมายความว่าลูกของผู้มีความเชื่อจะเชื่อในพระเจ้าโดยอัตโนมัติ แต่หมายความว่าพระเมตตาและความดีงามของพระเจ้ามีพร้อมสำหรับแต่ละรุ่นที่ดำเนินตามแบบอย่างที่ดีที่รุ่นก่อนได้วางไว้
• พ่อแม่ต้องเป็นแบบอย่างที่ถูกต้องให้กับลูกๆ พวกเขาไม่ได้ใช้ชีวิตเพียงเพื่อตัวเองเท่านั้น แต่พวกเขากำลังสร้างแบบแผนที่จะส่งผลต่อคนรุ่นต่อๆ ไป

แต่ท่านจงยึดมั่นในสิ่งที่ท่านได้เรียนรู้และเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ โดยรู้ว่าท่านได้เรียนรู้จากผู้ใด และท่านก็รู้จักพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์มาตั้งแต่เด็ก ซึ่งมีอำนาจที่จะประทานปรีชาญาณให้ท่านได้รับความรอดพ้นผ่านทางความเชื่อในพระคริสตเยซู

(2 ทิโมธี 3:14–15)

• ทิโมธีได้เรียนรู้พระคัมภีร์อันศักดิ์สิทธิ์มาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ที่เป็นคริสตชนมีความรับผิดชอบที่พระเจ้าประทานให้ในการเลี้ยงดูลูกๆ ให้รู้จักและรักพระเจ้าและพระวาจาของพระองค์
• เด็กเล็กๆ สามารถเรียนรู้ความจริงอันยิ่งใหญ่และเรื่องราวที่พบในพระคัมภีร์ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความรักและพระอานุภาพของพระเจ้าได้
• คำสอนที่มอบให้กับเด็กเล็กๆ จะถูกฝังลึกอยู่ในจิตใจของพวกเขา ทำให้พวกเขามีรากฐานที่มั่นคงเพื่อต่อยอด การฝึกฝนนั้นสามารถทำให้พวกเขา "มีปรีชาญาณให้ท่านได้รับความรอดพ้นผ่านทางความเชื่อในพระคริสตเยซู"

7. บทเริ่มต้นภาวนา